Αιοδοξία;

Στην προηγούμενη ανάρτηση ήμουν τόσο απογοητευμένη! Τόσο αποθαρρυμένη!
2 εβδομάδες μετά, τα πράγματα έχουν αλλάξει προς το καλύτερο. Δεν κάνω το λάθος να σκεφτώ πως έστρωσαν πια τα πράγματα, αλλά όσο να ναι είναι πολύ βελτιωμένη η κατάσταση.
Νοίκιασα βέβαια πάλι το νοσοκομειακό θήλαστρο που είχα δώσει πίσω νομίζοντας πως δεν θα το ξαναχρειαστώ. Τελικά όμως το δικό μου θήλαστρο καλώς ή κακώς δεν έκανε τη δουλειά που χρειαζόμουν κι έτσι επέστρεψα στο νοσοκομειακό.
Το πρήξημο έχει μειωθεί δραστικά! Τολμώ να πώ πως η παραγωγή του γάλατος έχει μπει σιγά σιγά σε μια φάση εξισορόπισης. Ειδικά το βράδυ, η κατάσταση έχει βελτιωθεί πολύ.

Επιτέλους υπάρχουν στιγμές που απολαμβάνω το θηλασμό, παρ ότι οι θηλές μου δεν έχουν επουλωθεί. Νιώθω αισιόδοξη λοιπόν. Τελικά μπορεί και να καταφέρω να θηλάσω ένα χρόνο όπως ήταν και ο αρχικός μου στόχος!;

Ααααααααχχχχχ αυτή η ευλογία!!!

Η μαία που μου είπε αυτη την κουβέντα, τόσο καιρό πρέπει να έχει συνέχεια λόξιγκας. Τη σκέφτομαι και την ανακαλώ κάθε στιγμή πόνου και ταλαιπωρίας.
Εχω καιρό να γράψω τα νέα μου και αυτό, γιατί κάθε μέρα είναι διαφορετική.
Τη μια μέρα υπάρχει βελτίωση. Σαν να συντονίζεται το στήθος μου στην ζήτηση και να μην πρήζεται τόσο και όλα να δείχνουν ευοίωνα.
Την επόμενη μέρα είναι όλα εντελώς διαφορετικά! Πόνος, πρήξιμο, πονοκέφαλος, καμάρες, ατελείωτη διαρροή... είπαμε...Ευλογία!
Προσπαθώ κάθε στιγμή να πείσω τον εαυτό μου να μην έχει προσδοκίες για βελτίωση γιατί κάθε 2-3 μέρες αυτές οι προσδοκίες διαψεύδονται και εγω νιώθω ακόμα πιο απελπισμένη απο πρίν.
Μεγάλο πράγμα το πείσμα πάντως. Τώρα πια νομίζω πως είναι το πείσμα που με κρατάει.

Οπως έχω ξαναγράψει, λύνεται το ένα πρόβλημα για να προκύψει αμέσως άλλο.
Τώρα πια, δεν είμαι αισιόδοξη. Μου τελείωσε η αισιοδοξία. Νιώθω πως είμαι καταδικασμένη να υποφέρω. Καλά έγραφα πως δεν μπορώ να πιστέψω πως βελτιώνεται η κατάστασή μου... Τί ήθελα και το πίστεψα έστω και για μια στιγμή;

Η ταλαιπωρία σχεδόν πέρασε!

Κι όμως! Είμαι στην ευχάριστη θέση να γράψω πως η ταλαιπωρία μου σχεδόν τέλειωσε!
Η μαστίτιδα ουσιαστικά έχει περάσει. Το ραντεβού με τη γιατρό αύριο πιστεύω πως θα μου το επιβεβαιώσει. Μετά λοιπόν από σχεδόν ένα μήνα και 16 μέρες αντιβίωση, το στήθος μου δεν είναι πρησμένο, δεν είναι κόκκινο και σχεδόν δεν πονάει! Μιλάμε για τεράστια βελτίωση!
Μετά από τόοοση ταλαιπωρία, κατάφερα με πολύ πόνο και κόπο, να σώσω και το θηλασμό. Το γάλα μου τις τελευταίες μέρες έχει αυξηθεί δραστικά. Απο εχθες δε, η μικρή άρχισε σιγά σιγά να θηλάζει από το πονεμένο στήθος ξανά. Βέβαια παλεύουμε για να καταφέρει να θηλάσει για 5- 10 λεπτά, αλλά απο το καθόλου, είναι πολύ καλύτερα.
Η προοπτική να καταργήσω εντελώς τις αντλήσεις μου φαίνεται... too good to be true!
Είμαι ενθουσιασμένη, και νιώθω δικαιωμένη. Τόση ταλαιπωρία δεν πήγε στράφι.