Η μαία που μου είπε αυτη την κουβέντα, τόσο καιρό πρέπει να έχει συνέχεια λόξιγκας. Τη σκέφτομαι και την ανακαλώ κάθε στιγμή πόνου και ταλαιπωρίας.
Εχω καιρό να γράψω τα νέα μου και αυτό, γιατί κάθε μέρα είναι διαφορετική.
Τη μια μέρα υπάρχει βελτίωση. Σαν να συντονίζεται το στήθος μου στην ζήτηση και να μην πρήζεται τόσο και όλα να δείχνουν ευοίωνα.
Την επόμενη μέρα είναι όλα εντελώς διαφορετικά! Πόνος, πρήξιμο, πονοκέφαλος, καμάρες, ατελείωτη διαρροή... είπαμε...Ευλογία!
Προσπαθώ κάθε στιγμή να πείσω τον εαυτό μου να μην έχει προσδοκίες για βελτίωση γιατί κάθε 2-3 μέρες αυτές οι προσδοκίες διαψεύδονται και εγω νιώθω ακόμα πιο απελπισμένη απο πρίν.
Μεγάλο πράγμα το πείσμα πάντως. Τώρα πια νομίζω πως είναι το πείσμα που με κρατάει.
Οπως έχω ξαναγράψει, λύνεται το ένα πρόβλημα για να προκύψει αμέσως άλλο.
Τώρα πια, δεν είμαι αισιόδοξη. Μου τελείωσε η αισιοδοξία. Νιώθω πως είμαι καταδικασμένη να υποφέρω. Καλά έγραφα πως δεν μπορώ να πιστέψω πως βελτιώνεται η κατάστασή μου... Τί ήθελα και το πίστεψα έστω και για μια στιγμή;
Εχω καιρό να γράψω τα νέα μου και αυτό, γιατί κάθε μέρα είναι διαφορετική.
Τη μια μέρα υπάρχει βελτίωση. Σαν να συντονίζεται το στήθος μου στην ζήτηση και να μην πρήζεται τόσο και όλα να δείχνουν ευοίωνα.
Την επόμενη μέρα είναι όλα εντελώς διαφορετικά! Πόνος, πρήξιμο, πονοκέφαλος, καμάρες, ατελείωτη διαρροή... είπαμε...Ευλογία!
Προσπαθώ κάθε στιγμή να πείσω τον εαυτό μου να μην έχει προσδοκίες για βελτίωση γιατί κάθε 2-3 μέρες αυτές οι προσδοκίες διαψεύδονται και εγω νιώθω ακόμα πιο απελπισμένη απο πρίν.
Μεγάλο πράγμα το πείσμα πάντως. Τώρα πια νομίζω πως είναι το πείσμα που με κρατάει.
Οπως έχω ξαναγράψει, λύνεται το ένα πρόβλημα για να προκύψει αμέσως άλλο.
Τώρα πια, δεν είμαι αισιόδοξη. Μου τελείωσε η αισιοδοξία. Νιώθω πως είμαι καταδικασμένη να υποφέρω. Καλά έγραφα πως δεν μπορώ να πιστέψω πως βελτιώνεται η κατάστασή μου... Τί ήθελα και το πίστεψα έστω και για μια στιγμή;
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου