Πόνος!!!

Τα προβλήματα λοιπόν ξεκίνησαν ήδη από τη δεύτερη μέρα. Η μικρή μου με δάγκωσε και το ευαίσθητο δέρμα των θηλών μου "άνοιξε" αμέσως. Από εκείνη τη στιγμή δεν έχω βρει τρόπο για να επουλωθούν οι πληγές.
Και τί δεν δοκίμασα! Κρέμες λανολίνης, ελαιόλαδο, άλλες κρέμες ειδικές για τις θηλές... τίποτα όμως! Το μόνο που έχω καταφέρει τόσες μέρες είναι να συνηθίσω κάπως στον πόνο.

Πόνος!
Είναι μια λέξη που κάθε γυναίκα γνωρίζει πολύ καλά! Πονάμε για χίλιους δυο λόγους. Εγώ λόγω καισαρικών δεν πόνεσα στις γέννες μου, αλλά ξέρω πολύ καλά τί πάει να πει πόνος!
Κάθε θηλασμός είναι και μια δοκιμασία. Πόσο πόνο μπορείς να αντέξεις; (πολύ!) Πόσο μπορεί να κάνεις υπομονή; (εντυποσιακά πολύ!) Έχει η αυταπάρνηση όρια όταν πρόκειται για το καλό του παιδιού σου; (μάλλον όχι...)
Αυτά είναι μερικά από τα ερωτήματα που με βασανίζουν καθημερινά.
Θα σταματήσω ποτέ να υποφέρω; (το ελπίζω...) Θα απολαύσω ποτέ και εγώ το θηλασμό, όπως τόοοοσες και τόσες γυναίκες; (με αυτή την ελπίδα συνεχίζω...)
Και τα ερωτήματα δεν έχουν τελειωμό!
Όλα αυτά τα ερωτήματα βέβαια προκύπτουν από το γεγονός πως οι πληγωμένες μου θηλές, μου προκαλούν έντονο πόνο όταν θηλάζω. Και εκεί που νόμιζα πως τα πράγματα θα βελτιωθούν, τα πράγματα χειροτέρευσαν δραματικά!

Εδώ εμπλέκεται το επόμενο πρόβλημα, η υπερπαραγωγή γάλατος.
Προσπαθούσα απο την αρχή να καταπολεμήσω την υπερπαραγωγή. Ακολουθούσα την τακτική "στήθος ανα γεύμα" για να μπορέσω να ελέγξω την παραγωγή και μάλλον αυτή η τακτική πιο πολύ μου δημιούργησε προβλήματα παρά μου έλυσε.
Εκεί λοιπόν που είχα να αντιμετωπίσω τον πόνο από τις πληγωμένες θηλές και από τα πετρώματα που μου δημιουργούνταν από το πολύ γάλα, έπαθα μαστίτιδα!