Πολλοί μου ευχήθηκαν η Ανάσταση να φέρει και τη λήξη της ταλαιπωρίας μου. Δυστυχώς, η Ανάσταση έφερε απλά έναν νέο κύκλο ταλαιπωρίας...
Όπως οι περισσότεροι απο εμάς, έτσι και εγώ πήγα με την οικογένειά μου σε συγγενείς για την ημέρα του Πάσχα. Τόσες μέρες, απέφευγα να βγώ έξω γιατί δεν άντεχα τα ρούχα πάνω στο στήθος μου. Μέσα στο σπίτι είμαι όλη μέρα με το στήθος ελεύθερο. Έτσι η μέρα του Πάσχα ήταν η πρώτη που φόρεσα πάλι σουτιέν και ρούχα για αρκετές ώρες. Το μεσημεράκι είχε ήδη αρχίσει να με πονάει έντονα το στήθος μου. Νόμιζα πως είναι λόγω των ρούχων και της πίεσης του σουτιέν. Σε κάποια φάση το απογευματάκι δεν άντεχα άλλο. Ενιωθα άρρωστη με έντονο πόνο στο στήθος, οπότε και φύγαμε για να γυρίσουμε σπίτι μας.
Μόλις φτάσαμε σπίτι, αμέσως έβγαλα τα ρούχα μου και τότε διαπίστωσα πως είχα έντονη κοκκινίλα στο στήθος, σε σημείο που δεν είχε παρουσιαστεί πρόβλημα μέχρι εκείνη την ώρα. Ο πόνος ήταν έντονος, το στήθος παρ όλα αυτά ήταν μαλακό και είχα ένα 38 πυρετό.
Φρίκαρα!!!! Οχι πάλι απο την αρχή! Δηλαδή... έλεος πια με αυτή την κατάσταση!
Έβαλα κατευθείαν κρύες κομπρέσες και έπεσα να κοιμηθώ με την ελπίδα πως έτσι θα ξεπεραστεί η κατάσταση αφού ήταν στην αρχή της. Δυο ώρες μετά, όταν ξύπνησα, η κατάσταση δεν είχε βελτιωθεί στο ελάχιστο. Ετσι πήρα τηλέφωνο τη γιατρό μου, η οποία μου είπε να ξεκινήσω πάλι αντιβίωση.
Πάλι καλά που ξεκίνησα αμέσως αντιβίωση γιατί τώρα θα ήμουν πάλι εκεί που ξεκίνησα.
Αυτή τη στιγμή η κατάστασή μου είναι η ακόλουθη:
Το στήθος για άλλη μια φορά πονάει έντονα αλλά ανεκτά.
Ο πυρετός δεν εξελίχθηκε αλλά έπεσε.
Με πονάει το σώμα μου.
Συνεχίζω τα μασάζ και τις κρύες κομπρέσες μετά την άντληση.
Η μικρή εξακολουθεί να μην πιάνει θηλή με τίποτα και μέσα σε όλα την έπιασαν κολικοί και δεν κοιμόμαστε.
Θετική εξέλιξη έχω στο θέμα των θηλών, όπου η θηλή στο υγιές στήθος παρουσιάζει ορατή βελτίωση και η μικρή θηλάζει αποτελεσματικά.
Επιμένω να προσπαθώ, γιατί η σκέψη της διακοπής του θηλασμού μου φαίρνει έντονο το αίσθημα της αποτυχίας. Αν αποφασίσω πως δεν αντέχω άλλο και κόβω το γάλα, θα νιώσω εντελώς αποτυχημένη. Θα νιώσω ότι δεν έκανα ότι μπορούσα, ότι παραιτήθηκα, ότι δεν έκανα λίγη υπομονή παραπάνω για να δώσω ότι καλύτερο μπορώ στο μωράκι μου.
Όπως οι περισσότεροι απο εμάς, έτσι και εγώ πήγα με την οικογένειά μου σε συγγενείς για την ημέρα του Πάσχα. Τόσες μέρες, απέφευγα να βγώ έξω γιατί δεν άντεχα τα ρούχα πάνω στο στήθος μου. Μέσα στο σπίτι είμαι όλη μέρα με το στήθος ελεύθερο. Έτσι η μέρα του Πάσχα ήταν η πρώτη που φόρεσα πάλι σουτιέν και ρούχα για αρκετές ώρες. Το μεσημεράκι είχε ήδη αρχίσει να με πονάει έντονα το στήθος μου. Νόμιζα πως είναι λόγω των ρούχων και της πίεσης του σουτιέν. Σε κάποια φάση το απογευματάκι δεν άντεχα άλλο. Ενιωθα άρρωστη με έντονο πόνο στο στήθος, οπότε και φύγαμε για να γυρίσουμε σπίτι μας.
Μόλις φτάσαμε σπίτι, αμέσως έβγαλα τα ρούχα μου και τότε διαπίστωσα πως είχα έντονη κοκκινίλα στο στήθος, σε σημείο που δεν είχε παρουσιαστεί πρόβλημα μέχρι εκείνη την ώρα. Ο πόνος ήταν έντονος, το στήθος παρ όλα αυτά ήταν μαλακό και είχα ένα 38 πυρετό.
Φρίκαρα!!!! Οχι πάλι απο την αρχή! Δηλαδή... έλεος πια με αυτή την κατάσταση!
Έβαλα κατευθείαν κρύες κομπρέσες και έπεσα να κοιμηθώ με την ελπίδα πως έτσι θα ξεπεραστεί η κατάσταση αφού ήταν στην αρχή της. Δυο ώρες μετά, όταν ξύπνησα, η κατάσταση δεν είχε βελτιωθεί στο ελάχιστο. Ετσι πήρα τηλέφωνο τη γιατρό μου, η οποία μου είπε να ξεκινήσω πάλι αντιβίωση.
Πάλι καλά που ξεκίνησα αμέσως αντιβίωση γιατί τώρα θα ήμουν πάλι εκεί που ξεκίνησα.
Αυτή τη στιγμή η κατάστασή μου είναι η ακόλουθη:
Το στήθος για άλλη μια φορά πονάει έντονα αλλά ανεκτά.
Ο πυρετός δεν εξελίχθηκε αλλά έπεσε.
Με πονάει το σώμα μου.
Συνεχίζω τα μασάζ και τις κρύες κομπρέσες μετά την άντληση.
Η μικρή εξακολουθεί να μην πιάνει θηλή με τίποτα και μέσα σε όλα την έπιασαν κολικοί και δεν κοιμόμαστε.
Θετική εξέλιξη έχω στο θέμα των θηλών, όπου η θηλή στο υγιές στήθος παρουσιάζει ορατή βελτίωση και η μικρή θηλάζει αποτελεσματικά.
Αυτό το πισογύρισμα πάντως με έρηξε πολύ ψυχολογικά. Δεν με πειράζουν οι διαδικασίες. Δεν με πειράζει να αντλώ με το θήλαστρο. Αυτό που θέλω να σταματήσει επιτέλους, είναι ο πόνος. Ωρες ωρες νιώθω πως δεν αντέχω άλλο αυτόν τον συνεχόμενο πόνο. Μια στιγμή ανακούφισης δεν υπάρχει! Απλά υπάρχουν διαφορετικές διαβαθμίσεις του πόνου.
Επιμένω να προσπαθώ, γιατί η σκέψη της διακοπής του θηλασμού μου φαίρνει έντονο το αίσθημα της αποτυχίας. Αν αποφασίσω πως δεν αντέχω άλλο και κόβω το γάλα, θα νιώσω εντελώς αποτυχημένη. Θα νιώσω ότι δεν έκανα ότι μπορούσα, ότι παραιτήθηκα, ότι δεν έκανα λίγη υπομονή παραπάνω για να δώσω ότι καλύτερο μπορώ στο μωράκι μου.
Αυτές οι σκέψεις με κρατάνε. Αυτές οι σκέψεις με αποτρέπουν απο το να παραιτηθώ. Ελπίζω να τα καταφέρω! Ελπίζω...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου